Postać hakerki stanowi oś wydarzeń - do rozwiązania zagadek zbrodni z teraźniejszości zaś niezbędne okazuje się rozprawienie z jej bolesną przeszłością. Chciałam poznać tę przeszłość już podczas lektury pierwszego tomu, przeczuwałam, ze nie może to być laurka na Dzień Ojca ani pochwała patriarchatu. Lisbeth nazwana 'kobietą, która nienawidzi mężczyzn, którzy nienawidzą kobiet", ma do swojej nienawiści niewątpliwe podstawy.Zapraszamy do lektury całego tekstu.
Obecnie w norweskiej literaturze kryminalnej mnóstwo się dzieje. Co roku przyznawana jest nagroda literacka dla najlepszego początkującego pisarza kryminalnego. W tym roku lista nominowanych jest bardzo mocna. Reprezentowane są niemal wszystkie odmiany gatunku, od typowego czarnego kryminału, przez książki akcji i powieści policyjne, po klasyczne kryminały. Po sukcesie w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych kryminał w Norwegii niemal przestał istnieć. Lata dziewięćdziesiąte przyniosły ponowny jego rozkwit (ja też zacząłem wtedy tworzyć). Pojawiły się również odnoszące sukcesy twórczynie, takie jak Karin Fossum. Od początku lat dziewięćdziesiątych notujemy stały wzrost liczby tytułów.Cały tekst znajdziecie oczywiście w Zbrodni w Bibliotece
Martin Beck to policjant diametralnie różny od tych, których spotykamy na kartkach bardziej współczesnych kryminałów czy na ekranach kinowych. Przede wszystkim to zwyczajny facet, trochę już zmęczony życiem, raczej samotnik, rozwiedziony ojciec dwójki dzieci, wielbiciel muzyki poważnej i miniaturowych modeli okrętów, które sam konstruuje. Nie jest niezniszczalnym superbohaterem ani też superprzystojniakiem łamiącym kobiece serca, nie nosi też przy sobie broni. Poznajemy go w piątkową noc, kiedy po kolacji z córką marzy już tylko o odpoczynku. Niestety, nie będzie mu dane przespać się tej nocy…Po całą recenzję zapraszamy oczywiście na wspomnianego już bloga, do tekstu zatytułowanego Na nich wzorowali się Larsson i Mankell.
Czytając książkę trudno jest wyrazić, czy mamy do czynienia bardziej z klasycznym kryminałem, czy z powieścią obyczajową. Brakuje szybkich, błyskotliwych rozwiązań, wartkiej, wciągającej akcji. Rozwojem wydarzeń trzeba się delektować stopniowo, powoli chłonąć mroźny klimat i ciężką, przytłaczającą atmosferę. I to lubię u Åsy Larson. Czytając każdy rozdział odczuwa się ten szczególny urok.Po cały tekst zapraszamy na stronę Deckare.Pl Skandynawskie kryminały.
Zawsze marzyłem o tym, żeby zostać przede wszystkim autorem książek, jednak to spore ryzyko, kiedy chce się rzucić dobrze płatną pracę na cały etat, żeby zostać pisarzem. Dlatego moje powieści były pisane nocami, podczas gdy w dzień pracowałem. W 2006 roku moje książki świetnie się sprzedawały – zarówno w Norwegii, jak i w innych krajach – wykorzystałem więc szansę, by zostawić pracę redaktora w dziale wiadomości TV2 i rozpocząć pełnoetatową karierę pisarską.
Pod koniec lat 90. ubiegłego wieku, po opublikowaniu „Zapory”, Henning Mankell postanowił rozstać się ze swoim sztandarowym bohaterem – komisarzem Kurtem Wallanderem. Nie oznaczało to jednak wcale rozbratu pisarza z literaturą kryminalną. Wkrótce bowiem światło dzienne ujrzała powieść „Powrót nauczyciela tańca”, na kartach której Szwed powołał do życia postać policjanta Stefana Lindmana.
O trylogii „Millennium” się mówi, trylogia sprzedaje się w gigantycznych nakładach, zaś jej pierwsza, sfilmowana część pojawiła się już na ekranach polskich kin. I na podstawie tej właśnie pierwszej części, intrygująco zatytułowanej „Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”, bez większego trudu zrozumieć można, dlaczego akurat powieści Stiega Larssona wspięły się na szczyty list bestsellerów, zostawiając daleko w tyle wszystkie pozostałe skandynawskie kryminały, które ostatnimi czasy zalewają nasz rynek.
